Persoonlijke verhalen
In Vrij Nederland van 28 april 2012 verscheen het artikel "Oorlog in je hoofd" over Stichting Centrum ’45. Aan het woord onder meer Bosnië-veteraan Theun, Levani uit Georgië en Mirweiss Yarzada uit Afghanistan. Verder Margit Movig en haar man Roderick Janssen, eerste en tweede generatie oorlogsgetroffenen van de Japanse bezetting van voormalig Nederlands-Indië.
Theun - "17 Jaar lang redde ik het met mijn masker van cynische grappen. Vorig jaar knapte er ineens iets in mij. Ik kreeg huilbuien, nachtmerries en woedeaanvallen."
Levani - "Ik zie de beelden van verkrachtingen en moorden steeds weer voor me. De angst verdwijnt niet. En als ik op televisie oorlogsbeelden uit Syrië zie, wordt het alleen maar erger."
Mirweiss Yarzada - "Die nacht heb ik tussen de dode mensen geslapen terwijl hongerige katten hun oren en neuzen afbeten en de kogels door de lucht vlogen. Ik kon alleen maar denken: zo wil ik niet eindigen."
Margit Movig en Roderick Janssen - "De oorlog staat letterlijk tussen ons in. We hebben zelfs een extra breed bed van twee meter twintig laten maken. Maar het gaat steeds beter."
Lees het artikel 'Oorlog in je hoofd' op de website van Vrij Nederland
Andere clliënten vertellen:
Herman - "Ik was bijna 18 toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. In mijn tijd als marineman verkeerde ik in een machowereld. Je praatte niet over het zenuwslopende werk en de angst die je had: het waren andere tijden. Je dacht er niet veel over na en deed wat je moest doen.”
Marijke - "Over de oorlogstijd wilde ik alles weten, omdat het een manier was om mijn vader te leren kennen, die in april 1945 is vermoord. Materieel kwam ik niets te kort, maar er was weinig aandacht voor mijn gevoelens en goed contact met mijn moeder was er niet. In de groepsgesprekken leerde ik dat ik het mensen steeds naar de zin wilde maken. Sinds mijn therapie kan ik voor mezelf opkomen - ik kan 'ik' zeggen, in de zin van: nu ben ik aan de beurt."
Maarten - "Wanneer je kinderen krijgt maakt dat je emotioneel afhankelijk. De onmacht en dreiging uit mijn Libanon-tijd kwam toen op moeilijke momenten naar boven, en op aanraden van mijn vrouw zocht ik hulp. Ik was gewend dingen alleen te verwerken, maar merkte dat juist het delen van ervaringen me vooruit helpt.
Pas na twintig jaar besefte ik het: ik heb in oorlogsomstandigheden verkeerd."
Sayan - "Door mijn politieke activiteiten en onze vlucht is mijn gezin in gevaar gekomen. Ik vocht voor vrede in mijn land, maar kon het mijn oudste zoon nog niet uitleggen waarom ik het deed. Zonder onze behandeling bij Stichting Centrum '45zou ons gezin zijn gebleven wat het was: drie mensen die elkaar niet begrijpen. We kunnen nu onderscheid maken tussen 'toen' en 'nu'. We kijken weer voorzichtig naar de toekomst."
Akosua - "Mijn moeder heeft veel verdriet. Ik durf niet te vragen waarom. Ik wil haar graag beschermen, maar weet niet hoe ik dat kan doen. Daarom blijf ik de hele dag dicht bij haar en hou haar goed in de gaten. Ik word soms bang van mijn moeder. Dan krijg ik enge dromen die ik zelf ook niet goed begrijp."
Peter - "Twintig jaar was ik met veel plezier machinist. Mijn eerste zelfmoordenaar kwam 's nachts. Het was misschien een zegen dat ik niets heb gezien, maar dat maakte de schok op de een of andere manier niet minder groot. Na het derde incident ben ik hulp gaan zoeken. Inmiddels heb ik een beter gevoel over mezelf en kan ik mijzelf los zien van de gebeurtenissen. Ik bestuurde de trein, maar niet het leven of de keuzes van iemand anders. Ik zei dat al eerder, maar nu geloof ik het pas zelf ook."
Huub - "Als agent heb ik van alles meegemaakt. Eens ben ik bedreigd door een verwarde man met een mes. Hoewel ik adequaat reageerde, merkte ik daarna dat ik veranderd was. Ik had het gevoel dat mijn lichaam en mijn geest 'ontkoppeld' waren. Contacten met de mensen om mij heen veranderden. Het leek wel alsof mensen mij niet meer interesseerden. Ik had nooit gedacht dat deze gebeurtenis zo'n grote invloed op mijn leven zou hebben."
