Veteranen

Veteranen zijn voormalige militairen die hebben gediend in oorlogsomstandigheden of in daarmee vergelijkbare omstandigheden zoals tijdens vredesmissies, al of niet in VN-verband.

Kenmerken van deze groep

Tijdens de missie kunnenveteranen geconfronteerd zijn met doodsbedreigingen of ernstige verwondingen – bij henzelf of anderen – die intense gevoelens van angst, afschuw of hulpeloosheid veroorzaakten.

Stichting Centrum ’45 behandelt zowel veteranen, die dienden in 1940-1945, Nederlands-Indië, Korea of in Nieuw-Guinea als veteranen die dienden bij vredesmissie in bijvoorbeeld Libanon, Cambodja, voormalig Joegoslavië, Bosnië, Irak of Afghanistan.

Landelijk Zorgsysteem VeteranenLZV

Stichting Centrum ’45 maakt deel uit van het Landelijk Zorgsysteem Veteranen en verzorgt binnen dit netwerk hoog-specialistische zorg.
Meer weten over het LZV?

Veteranen en hun partners kunnen met hun vragen terecht bij het Veteranenloket

 

 

 

Meer informatie vindt u in de brochure Veteranen

Onderzoek naar ervaringen van veteranen

Om ervoor te zorgen dat de behandeling van de psychische klachten van veteranen optimaal is afgestemd op de behoeften van veteranen, voert Stichting Centrum ’45 samen met het Veteraneninstituut een onderzoek uit. In dit onderzoek vragen we om meningen en ervaringen van veteranen, hun partners en gezinsleden over wat de beste behandeling is voor veteranen met klachten en problemen.  Het Nationaal Fonds voor Vrijheid en Veteranenzorg subsidieert dit onderzoek.

Persoonlijke verhalen

"In mijn tijd in Libanon heb ik vijf beschietingen meegemaakt. Mijn eenheid kende veel spanningen, angst en woede: we hadden een klus te klaren, moesten de zaak rustig houden en dat lukte niet. Over die angst en onmacht werd alleen niet gesproken. In vergelijking met mijn vader, die in 1943 te werk is gesteld in Duitsland, had ik naar mijn gevoel niets meegemaakt.

Eenmaal terug in de burgermaatschappij bleef ik voorzichtig. Ik had snel een gevoel van dreiging, probeerde risico's zoveel mogelijk te vermijden. Wanneer je kinderen krijgt maakt dat je emotioneel afhankelijk. De onmacht en dreiging uit mijn Libanon-tijd kwam toen op moeilijke momenten naar boven, en op aanraden van mijn vrouw zocht ik hulp.

Ik was gewend dingen alleen te verwerken, maar merkte dat juist het delen van ervaringen me vooruit helpt. Pas na twintig jaar besefte ik het: ik heb in oorlogsomstandigheden verkeerd. Ook vredesmissies zijn 'oorlog'. Die ervaringen moet je een plaats geven, hoe dan ook."