Veteranen

Veteranen zijn voormalige militairen die hebben gediend in oorlogsomstandigheden of in daarmee vergelijkbare omstandigheden zoals tijdens vredesmissies, al of niet in VN-verband.

Kenmerken van deze groep
Tijdens de missie kunnen veteranen geconfronteerd zijn met doodsbedreigingen of ernstige verwondingen – bij henzelf of anderen – die intense gevoelens van angst, afschuw of hulpeloosheid veroorzaakten.

Wij behandelen zowel veteranen die dienden in 1940-1945, Nederlands-Indië, Korea of in Nieuw-Guinea, als veteranen die dienden bij vredesmissie in bijvoorbeeld Libanon, Cambodja, voormalig Joegoslavië, Bosnië, Irak of Afghanistan.

Meer informatie vindt u in de brochure Veteranen
Wij betrekken ook gezinnen van veteranen bij de behandeling. Lees meer over de paren- en gezinsbehandelingen.

Onderzoek naar innovatieve behandeling
Walk & Talk: Effectiviteit van een nieuwe intensieve behandeling in vergelijking met reguliere traumabehandeling voor mensen met werkgerelateerde PTSS. Lees meer over dit onderzoek via de factsheet 3MDR en via deze link.

Landelijk Zorgsysteem VeteranenLZV
Stichting Centrum ’45 maakt deel uit van het Landelijk Zorgsysteem Veteranen en verzorgt binnen dit netwerk hoog-specialistische zorg.
Meer weten over het LZV?

Veteranen en hun partners kunnen met hun vragen terecht bij het Veteranenloket

 

 

 

 

 

Persoonlijke verhalen

"In mijn tijd in Libanon heb ik vijf beschietingen meegemaakt. Mijn eenheid kende veel spanningen, angst en woede: we hadden een klus te klaren, moesten de zaak rustig houden en dat lukte niet. Over die angst en onmacht werd alleen niet gesproken. In vergelijking met mijn vader, die in 1943 te werk is gesteld in Duitsland, had ik naar mijn gevoel niets meegemaakt.

Eenmaal terug in de burgermaatschappij bleef ik voorzichtig. Ik had snel een gevoel van dreiging, probeerde risico's zoveel mogelijk te vermijden. Wanneer je kinderen krijgt maakt dat je emotioneel afhankelijk. De onmacht en dreiging uit mijn Libanon-tijd kwam toen op moeilijke momenten naar boven, en op aanraden van mijn vrouw zocht ik hulp.

Ik was gewend dingen alleen te verwerken, maar merkte dat juist het delen van ervaringen me vooruit helpt. Pas na twintig jaar besefte ik het: ik heb in oorlogsomstandigheden verkeerd. Ook vredesmissies zijn 'oorlog'. Die ervaringen moet je een plaats geven, hoe dan ook."